De Kilometervreters

Wat is het?

Scheenbeenirritatie (of “shin-splints", “beenvliesontsteking”, “springschenen” of “tibiaal stress syndroom”) is een veel voorkomende overbelastingsblessure. Het is een irritatie van de botvlies-peesovergang van de voetbuigspieren die zich kenmerkt door pijn en stijfheid. De pijn is te voelen aan de binnenkant van het onderbeen op de achterrand van het scheenbeen.

De pijnklachten kunnen worden ingedeeld in 5 stadia:
1. Lichte pijn en stijfheid na sportbelasting.
2. Startpijn bij sportbelasting, verdwijnt tijdens de warming-up. Na het sporten keren pijn en stijfheid weer terug en blijven langer aanwezig. Ook de volgende ochtend nog last van stijfheid.
3. Pijn tijdens de sportbelasting, maar ook erna en 's nachts. Pas na langdurige rust verdwijnt de pijn.
4. Dezelfde pijn als in stadium 3, de pijn heeft in dit stadium een negatieve invloed op de prestatie.
5. Continue pijn. De pijn verdwijnt niet, ook niet na langdurige rust.

Scheenbeenirritatie gaat vaak samen met een zwelling die een 'putje' achterlaat in de huid als je er een paar tellen op duwt.

Oorzaken

Scheenbeenirritatie wordt veroorzaakt door een overbelasting van de buigspieren van voet en tenen. Deze spieren spelen een belangrijke rol bij de balans van het lichaam op de voeten. De overbelasting wordt meestal veroorzaakt door een aantal factoren tegelijk:
• In een korte tijd te veel, te vaak en te snel lopen en springen. Oppassen dus aan het begin van het seizoen of na een blessureperiode. Bouw de intensiteit van de sportinspanning rustig op.
• Lopen op een hard kunstgrasveld in combinatie met slecht schokabsorberend en ondersteunend schoeisel.
• Aanleg, bijvoorbeeld beenlengteverschil, (kleine) standafwijkingen van de voeten (knikplatvoeten, holvoeten). Gelukkig kunnen deze vaak gecorrigeerd worden door goede schoenen en/of inlegzolen.
• Een onevenwichtige spieropbouw, disbalans tussen de buig- en de strekspieren van de voet.
• Spierverkortingen, vooral van de kuitspieren.


Preventieve maatregelen

• Een goede getraindheid en een uitgebreide warming-up verkleinen de kans op scheenbeenirritatie. Je bereidt je spieren en de rest van je lichaam voor op wat er gaat komen. Wil je weten hoe een goede warming-up eruit ziet, kijk dan op http://www.voorkomblessures.nl voor voorbeeld oefeningen van een warming-up voor hockey. Je sluit het sporten vanzelfsprekend af met een cooling-down.
• Geschikte sportschoenen verkleinen de kans op scheenbeenirritatie. Wil je weten waar je op moet letten bij de aanschaf van sportschoenen? Kijk dan ook op http://www.voorkomblessures.nl.
• Soms heeft je lichaam bepaalde tekortkomingen (denk aan beenlengteverschil) die een blessure kunnen veroorzaken. Zorg dat je tijdig deze tekortkomingen corrigeert, dan bespaar je jezelf onnodig leed.

Bovenstaande informatie komt van de site http://www.sportzorg.nl/

Ik heb zelf deze blessure opgelopen toen ik in 2004 de vierdaagse van Nijmegen liep.
Voordat ik naar Nijmegen toeging had ik al een paar keer 's nachts flinke kramp in mijn benen gehad.
De eerste dag liep goed, alhoewel de spieren waarin ik kramp had gehad toch nog iets protesteerde. (Achteraf gezien niet zo vreemd aangezien ik die dag gewoon te hard gelopen had.) Wel tussendoor de spieren laten masseren, wat goed hielp.
2de dag wat langzamer gelopen en af en toe de spieren laten masseren. Naar het einde van de dag toe begonnen mijn scheenbenen wat te zeuren.
3de dag gewoon weer geprobeerd op tempo te lopen. Pijn in de scheenbenen werd steeds erger. Hulpposten wisten niet wat er aan de hand was en dachten dat ik gewoon te hard gelopen had.
Tussendoor verplicht een uur moeten rusten van een hulppost. Het nadeel daarvan was dat toen ik weer mocht lopen ik dus harder probeerde te lopen om mijn tijd in te halen.
Laatste dag was een ramp qua lopen. Mijn scheenbenen en enkels voelde aan als losse onderdelen die niet bij elkaar paste. Ook de pijn werd steeds erger. Heb de tocht uitgelopen op een hoop hele sterke pijnstillers. Was 5 voor 6 binnen
Mijn man heeft me opgehaald en toen lekker naar huis.
Ik weet er niets meer van maar hij heeft verschillende nachten mijn benen gemasseerd omdat ik gewoon jankte van de pijn.
Ook moest ik afkicken van de pijnstillers. En flink bijslapen. Ik had vanaf zondag tot vrijdag een uur of 8 in totaal geslapen.
Daarna het rustig aan gedaan met lopen.

Begin juni in 2009 ging het weer mis.
Zoals gewoonlijk liepen we hier de avondvierdaagse. In het begin ging het wel maar voelde mijn benen wel wat moe aan. Tegen het eind van de 10 km deden ze dus weer flink zeer.
Ik heb met veel pijn en moeite de vierdaagse uit gelopen. Wel zonder pijnstillers omdat die alleen maar effect hadden met een grote dosis.
Toch maar eens langs de huisarts gegaan en een verwijzing gevraagd voor een podotherapeut aangezien we in augustus de vierdaagse van de ijzer zouden lopen. Was ze het niet mee eens en stuurde me naar de ficio. En die stuurde me gelijk door naar een podotherapeut.
Verschillende adressen van hem gehad en in Tilburg hadden ze tijd.
Daar hebben ze me een soort zooltjes aangemeten. Eerste week nog terug gegaan omdat het bij mijn grote tenen zeer begon te doen. Toen hadden ze de zooltjes wat aangepast.
De vierdaagse van de ijzer heb ik vrij goed kunnen lopen.

Sins eind december zit ik voor 3 maanden bij een re-integratie bedrijf. Ik rij met mijn man mee heen en die zet me dan af op een punt zodat hij daarvandaan naar zijn werk kan.
Ik moet vanaf dat punt 2 km heen lopen. Terug is 2,5 km omdat ik dan naar de bus moet lopen.
En ja dus weer regelmatig last ervan. Ook 's ochtends om 7.20 al last.
Wat me wel opval is dat hoe slechter ik slaap hoe meer last ik ervan heb.
Tijgerbalsem help even. Insmeren met Allgasan verkoeld en werk een poosje door.
Stevig doorlopen (geforceerd) omdat ik anders misschien te laat ben of de bus mis werkt ook tegen. Eigen tempo loopt net zo hard, en op beide manieren loop ik ongeveer 1 km per 10 minuten.